غَوْراً فَمَنْ يَأْتِيكُمْ بِماءٍ مَعِينٍ « 1 » « چطور مىبينيد كه اگر آب شما تمام شد چه كسى برايتان آبى ظاهر مىآورد » ، مىفرمايد : آب يعنى ابواب شما يعنى ائمّه عليهم السّلام كه ابواب الهى ميان او و خلق هستند و آب ظاهر همان علم ائمّه مىباشد « 2 » . در روايتى ديگر امام صادق عليه السّلام در معناى آيهء : وَ بِئْرٍ مُعَطَّلَةٍ وَ قَصْرٍ مَشِيدٍ « 3 » « چاههاى تعطيل شده و كاخهاى مرتفع » فرمود : چاه تعطيل شده امام ساكت و كاخ مرتفع امام ناطق مىباشد . على بن ابراهيم در تفسيرش دربارهء : وَ التِّينِ وَ الزَّيْتُونِ « سوگند به انجير و زيتون » مىگويد : انجير پيامبر است و زيتون امير مؤمنان عليه السّلام و شبيه همين معنى را نويسندهء « كنز الفوائد » از امام صادق عليه السّلام نقل مىكند با اين تفاوت كه در اين حديث " تين " امام حسن و " زيتون " امام حسين عليهما السّلام تفسير شده است . در روايت ديگرى " نحل " در آيهء وَ أَوْحى رَبُّكَ إِلَى النَّحْلِ « خدايت به زنبور عسل الهام نمود » ، تفسير به ائمّه شده است . اين‌ها همه شاهد اين است كه لغت قرآن به معناى گسترده‌اى كه مناسب ريشهء لغت و كلمه مىباشد ، گرفته شده است و همان تأويل و مآل و برگشت ظاهر منظور شده است ، ليكن اين تأويل را هر كسى نمىداند و بايد تخصص پيدا كرد . تخصّص در اين جا رسوخ علمى است و به نهايت مطلب رسيدن . و بدون ممارست كافى در كلمات اهل بيت عليهم السّلام و بررسى

--> ( 1 ) . سورهء ملك ، آيهء 30 . ( 2 ) . بحار ، ج 24 ، ص 100 . ( 3 ) . سورهء حج ، آيهء 45 .